Hij kwam naar me toe en al omhelzend zei hij dat hij blij was om me weer te zien. Hij drukte me nog eens tegen zich aan. Ik was ook blij om hem te zien na al die jaren, we hadden niet echt contact gehad.

Ik had wist dat hij me wel aardig vond maar uit zijn reactie merkte ik dat hij me meer waardeerde dan ik had bedacht. Ik heb dat wel vaker. Dat mensen mij leuker vinden of meer waarderen dan ik wist of kan geloven.

Ik vind mezelf regelmatig niet zo leuk, slim, vriendelijk of deskundig als anderen mij blijkbaar zien. Ik ben altijd bang dat ik tegenval en als ik iemand na een tijd weer ontmoet dan denk ik dat iemand me wel niet meer zal kennen of niet met me wil kletsen.

Ik werd ooit eens uitgenodigd voor een pensioenfeestje van een oude leidinggevende. Ik had dat nooit verwacht en bedacht me dat het wel een moetje moest zijn. Waarom zou hij me na al die jaren uitnodigen? Ik overwoog zelfs om niet te gaan.
Op het feestje was ik verbaasd hoe leuk hij het vond dat ik was gekomen. Er waren oude collega’s en ook die waren enthousiast. Ik had een leuke avond en ik was blij dat ik was gegaan.

Veel mensen weten niet dat ik onzeker ben over mezelf. Ik kom anders over dan ik me van binnen voel. Over een aantal dingen ben ik niet onzeker maar wel over wat anderen van me kunnen vinden. Daar tap/ klop ik regelmatig op, en beetje bij beetje wordt het minder. Ik kan mezelf beter zien zoals anderen mij zien. Maar soms komt toch het stemmetje naar boven dat ik minder leuk, slim en knap ben als andere mensen.

Herkenbaar?

Groetjes Daphne