Er leek wel kortsluiting in mijn hoofd te ontstaan. Ik kon niet meer goed nadenken en raakte totaal overprikkelt. Ik denk dat mijn gezicht eruit zag als een konijn die in de koplampen keek.
“Ik weet het niet meer. Ik ben het even helemaal kwijt.” zei ik tegen de verkoopster terwijl ik tranen achter mijn ogen voelde branden. “Laat eens zien wat je vast hebt” antwoorde zij. Ik gaf de broek en de shirtjes aan haar. Ze nam ze aan en gaf de broek en 1 shirtje terug. “Pas deze maar even.”
In de paskamer haal ik opgelucht adem. Zij nam het even van mij over. Iets wat ik altijd heel lastig vind om te laten gebeuren. Ik hou graag zelf de regie en controle.
Nadat ik de kleren aangetrokken heb en in de spiegel kijk kan ik helemaal ontspannen. Ik vind mezelf er leuk uit zien en stap dus met vertrouwen de kleedkamer uit. De verkoopster komt aanlopen met nog een shirtje en glimlacht breed. “Die kleur staat je prachtig” zegt ze. Ik knik en voel me glimmen van trots.
Uiteindelijk loop ik met een grote tas kleding de winkel uit. Blij, opgetogen en ontspannen. Het was lang gelden dat ik shoppen zo leuk was. Ondanks dat ik er even helemaal doorheen had gezeten. De verkoopster heeft alles goed gemaakt en alleen maar omdat ik het lef had om hulp te vragen!
Hoe zit dat met jou? Durf jij hulp te vragen als je vastloopt en je niet meer happy bent?
Groetjes Daphne
Dit vonden anderen er van: