Voor sommige gedachten schaam ik me best wel. Ik durf ze niet hardop uit te spreken want dan sta ik er niet best op. Soms gaan ze over andere mensen, dat ik ze bijvoorbeeld stom of irritant vindt. Soms gaan ze over mezelf dat ik mezelf heel dom en lelijk vindt. Soms gaan ze over het leven dat ik me alleen voel staan of de druk hoog vindt.

Ik zal ze niet tot in de detail beschrijven want dan zou je best eens kunnen schrikken.

 

Het stomme is dat ik best wel weet dat gedachten geen werkelijkheid zijn, dat ieder mens recht heeft op zijn eigen gedachten en dat ze met vaak iets proberen duidelijk te maken. En dan ken ik ook nog eens een techniek waarmee ik de gevoelens bij die gedachten kan neutraliseren. Maar toch…. Ik probeer ze in eerste instantie te negeren, weg te duwen en vooral niet hardop uit te spreken.

 

In mijn praktijk schrikken mijn cliënten soms van wat ze zeggen. Ze spreken die gedachten waar ze zich voor schamen per ongeluk uit en voelen zich daar meteen rot over. Ik heb vaak niet eens door dat dit verboden gedachten zijn en ik ze eigenlijk nooit had mogen horen. Ik vind ze vaak passend in de situatie en kan me voorstellen dat ze die gedachten hebben.

 

Ondanks dat het ongemakkelijk voelt staan we toch stil bij die gedachten. We nemen ze even goed onder loep en daarna kunnen mijn cliënten ze loslaten en vaak ook blijvend een plekje geven.

 

Zo zei vorige week Mirna* dat ze haar lievelingscollega soms ontzettend asociaal vindt. Ze gooide het er uit en sloeg haar hand voor haar mond. Ze had dit nog nooit hardop uitgesproken. Haar collega heeft het thuis best zwaar en Mirna weet dat ze daarom soms minder voor haar werk kan doen dan normaal. Met het gevolg dat Mirna extra werk moet doen terwijl ze zelf op haar tenen loopt. En nu had die collega zonder overleg een vakantiedag voor en na het Pinsterweekeind opgenomen waardoor Mirna haar caseload moest waarnemen.

We hebben eerst aandacht besteed aan haar schuldgevoel en schaamte voor die gedachten. Daarna hebben we besproken wat maakt dat het haar zo raakt. In totaal hebben we er denk ik 15 minuten bij stil gestaan maar het luchtte Mirna enorm op. Ze kon anders naar zichzelf kijken en naar de situatie. De stress en opgefoktheid was weg.

 

Een paar weken geleden vertelde Miek* dat ze haar zoon soms ontzettend naar vindt en ze hem dan niet om zich heen kan verdragen. Hij is bij vlagen boos en erg gemeen tegen haar. Ook al zit hij in zijn late puberteit en weet ze dat hij het in zijn hart niet meent, het raakt haar wel. Op die momenten zou ze hem het liefst op zijn nummer willen zetten en wegsturen. Ze vindt dat ze dit niet kan maken want hij is haar zoon en ze houdt van hem (als is dat op die momenten een stuk). Ze heeft nog nooit aan iemand verteld dat ze haar zoon soms stom vindt. Ze is bang voor de afkeurende mening van anderen. Toen ze het bij mij er toch uitgegooid had kwam ze er achter dat zij vooral zichzelf afkeurde en niet zo zeer iemand anders. Dat gaf haar zoveel lucht dat ze gek genoeg ze zich ook rustiger bij haar zoon voelde.

 

Als ik in mijn eentje in mijn praktijkruimte ben dan wil ik wel eens mijn eigen schaamtevolle gedachten hardop zeggen. En iedere keer voel ik weer hoe effectief dat is om te doen. Door ze alleen al een podium te geven wordt het minder groot en akelig. Het lucht me zo op en verlaagd direct mijn spanningen en stress. Heerlijk!

 

Hoe doe jij dit eigenlijk? Durf jij soms je ongewenste gedachten een plekje te geven? Of duw je ze snel als mogelijk is weer weg?

Mocht je er een keer over willen praten dan kan dat! We kunnen samen een half uurtje online van gedachten wisselen en dan geef ik je wat tips om hier makkelijker mee om te gaan. Wat enorm bevrijdend is.

 

Groetjes Daphne

 

*In verband met de privacy van mijn cliënten heb ik fictieve namen gebruikt.