“๐๐ธ ๐๐ฎ๐ ๐๐ผ๐ฒ๐๐ ๐บ๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐๐ถ๐๐ ๐ป๐ถ๐ฒ๐ ๐๐ฎ๐ ๐ถ๐ธ ๐บ๐ผ๐ฒ๐๐ ๐ฑ๐ผ๐ฒ๐ป” zegt ze met frustratie in haar stem. Die boosheid, die zag ik nog steeds. Ze had een praktijkexamen voor haar opleiding moeten doen en de examinator had hem afgekeurd. Hij vond dat ze onvoldoende zelfreflectie had gegeven maar dat ze de verpleegtechnische handeling wel goed had gedaan. Stoer als ze is had ze aangegeven dat ze het niet met zijn beslissing eens was. “Ooit zal je me dankbaar zijn, je hebt een onvoldoende” had hij gezegd en daarmee was de kous afgedaan.
Nog nooit was ze zo boos geweest. ๐๐ฒ๐ ๐๐ผ๐ฒ๐น๐ฑ๐ฒ ๐๐ผ ๐ผ๐ป๐ฒ๐ฒ๐ฟ๐น๐ถ๐ท๐ธ! En sinds dat moment was alles anders voor haar. Ze begon aan steeds meer dingen te twijfelen, durfde haar mening steeds minder vaak te geven en merkte dat ze ook naar haar kinderen en man minder de spontane vrouw was die ze eigenlijk is. Ze herkende zichzelf steeds minder in hoe ze deed en zich voelde.
In de eerste afspraak heeft ze de situatie met de examinator verwerkt. Dat gaf lucht en ze voelde zich meteen al beter. In de volgende afspraak ontdekte ze dat haar broer en ouders haar vroeger ook dit gevoel gegeven hadden. Haar broer bepaalde alles in het gezin en zij had zich maar aan te passen. Dat voelde oneerlijk. Als ze er tegenin ging of haar gevoel tegen haar ouders uitte dan werd gezegd dat ze niet zo moeilijk moest doen want ze wist toch hoe haar broer was.
De examinator had haar hetzelfde gevoel gegeven als haar ouders en broer dat hadden gedaan. Anderen beslissen hoe het moet gaan en jij hebt je er maar bij neer te leggen. Ook al is het niet eerlijk, ook al klopt het niet. Jouw mening en gevoel doet er niet toe.
Toen ๐ฑ๐ถ๐ ๐ธ๐๐ฎ๐ฟ๐๐ท๐ฒ ๐๐ถ๐ฒ๐น ๐๐ผ๐ฒ๐น๐ฑ๐ฒ ๐๐ถ๐ท ๐๐ถ๐ฐ๐ต ๐บ๐ฒ๐๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ฎ๐น ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐๐๐๐ธ ๐ฏ๐ฒ๐๐ฒ๐ฟ. Nadat we een aantal situaties uit haar jeugd verwerkt hebben voelde zij zich weer zichzelf worden. Haar zelfvertrouwen nam toe, ze had weer lol in dingen en durfde keuzes te maken die goed voor haar waren (en niet alleen maar voor anderen).
Na ๐ฐ ๐ฎ๐ณ๐๐ฝ๐ฟ๐ฎ๐ธ๐ฒ๐ป ๐๐ฎ๐ ๐ต๐ฒ๐ ๐๐ฟ๐ฎ๐ท๐ฒ๐ฐ๐ ๐ธ๐น๐ฎ๐ฎ๐ฟr. Ze had mij niet meer nodig om te zijn wie ze was. En daar word ik blij van. Geen ellelange trajecten, maar een korte interventie om weer te zijn wie je wilt zijn.
Want niks is toch belangrijker dan autonomie over jezelf en je leven? En dat is wat ik mijn cliรซnten zo snel mogelijk terug probeer te geven.
Groetjes Daphne
Dit vonden anderen er van: