Ik irriteer me aan mijn zieke huisgenoot

Gepubliceerd op 13 maart 2020 om 11:20

Je leest het goed. Ik irriteer me aan mijn zieke huisgenoot. En daar schaam ik me best wel voor. 
Eigenlijk irriteer ik me niet aan hem maar aan het feit dat hij ziek is. Daar kan hij niks aan doen. Er heerst een virus in Nederland die hem heeft gevonden. Hij heeft al 3 dagen koorts en voelt zich gammel. Super rot voor hem. 
En toch loop ik al 3 dagen met een sjagerijnig gezicht rond. Ik ben niet in de wieg gelegd om iemand te verzorgen. Om attent kopjes thee op bed te bezorgen, voor rare eetwensen naar de supermarkt te rijden en zorgzaam te vragen hoe het het met hem gaat. Het zit gewoon niet in me. 

Drie dagen geleden kwam hij ziek naar huis. Heel vervelend en hij lag aangeslagen op de bank toen ik thuis kwam. Na een nacht slapen was er niks verbeterd en ik voelde aan alles dat ik mijn verpleegsterspet op moest gaan zetten. Na een kopje thee op bed vroeg ik hem wat ik voor hem kon doen. "Hebben wij een thermometer?" vroeg hij? "Nee" antwoordde ik en tien minuten later zat ik op de fiets richting apotheek. Meteen maar aspirine's meegenomen want hij houdt niet van paracetamol. Dit zou me dus een tweede ritje naar de apotheek gaan schelen, had ik slim bedacht. 

 

Na het meten bleek hij behoorlijk koorts te hebben 38.6 graden. Hij draaide zich om en sliep een uurtje of wat. Normaal zou ik op kantoor gewerkt hebben maar die was hermetisch afgesloten omdat een vergelijkbaar virus veel meer slachtoffers gemaakt had. Ik werkte dus in de kamer naast hem. Ik hoorde hem draaien en kuchen. Hij hoorde mij bellen en typen. Ik bediende hem op bed. Verschoonde het bed na een koortsaanval en ik kocht een autoblad voor hem. Ik was trots op mezelf dat ik dit kalm en vriendelijk deed. So far so good! Dag één hebben we best goed overleefd.

 

Toen brak dag twee aan. Het meet-ritueel zat er na één dag al goed in en hij bleek nog steeds koorts te hebben. Dit hield niet alleen in dat hij nog een dag thuis zou zijn. Hij kon ook niet mee op het weekeindje weg met een groep mannen. Ik keek daar al weken naar uit. Eindelijk een keer een weekeind alleen thuis. Met niemand rekening hoeven houden. Lang uit op de bank liggen. Eten wat ik wil. En vooral een weekeindje op mezelf aangewezen zijn. Ik heb dit ongenoegen denk ik een half uur voor me kunnen houden. Na een diepe zucht gooide ik dit voor zijn voeten. Hij keek me met opengesperde ogen aan. Zich van geen kwaad bewust en lam van de koorts. Ik voelde aan alles dat het super ongepast was wat ik deed. Helaas was het kwaad al geschiet. Gelukkig kent hij mij best goed en liet het langs hem heen glijden. Ik mompelde nog sorry en ben snel een ontbijtje voor hem gaan maken. 

 

Dag twee verliep duidelijk minder goed dan dag één. De hele dag voelde ik mezelf licht ontvlambaar. Alles wat maar enigszins niet soepel verliep leverde een uiting van irritatie op. Soms was dat een vloek, soms werd een deur te hard dichtgeslagen en soms sloeg ik een soort oerkreet uit. De verzoeken van een drankje of eten op bed werden met een steeds grotere zucht ontvangen en bezorgd. Ik irriteerde me aan hem omdat hij het niet zelf kon regelen. Maar ik irriteerde me ook aan mezelf omdat ik niet eens twee dagen mijn eigen wensen en behoefte aan de kant kan zetten voor iemand die ziek is. Voor iemand die er niks aan kan doen dat hij hulp nodig heeft. En wat doet Daphne.... die zit te snauwen en grauwen.

 

Om te voorkomen dat wij ruzie zouden krijgen heb ik het opengegooid. Ik ben bij hem op bed gaan zitten en heb mijn excuses aangeboden. Ik heb hem aangegeven dat ik het niet goed kan hebben dat ik in dienst van iemand anders moet staan. En ook al verwacht hij dat niet, ik voel dat wel zo omdat hij ziek is. Ik vind dat ik voor hem moet zorgen.
Hij moest grinniken. Hij kent me. Hij waardeert dat ik voor hem zorg. Dat ik mijn best doe om hem te geven wat hij nodig heeft. 

Maar waarom irriteer ik me eigenlijk zo?

Irritatie ontstaat als iets anders gaat dan gepland of gewenst is. In dit geval moest ik met iemand rekening gaan houden terwijl ik lekker wilde werken en een weekeind alleen zou zijn. De teleurstelling riep een gevoel van irritatie op. Want zou hij niet zijn ziek zijn, dan zou ik nergens last van hebben. 

Daarnaast zegt het ook iets over mijn waarden. Één van mijn kernwaardes is dat ik onafhankelijk wil zijn. Ik wil autonomie hebben en zelf mijn leven inrichten. Die kernwaarde kwam hier dubbel in de knel. Ik kon niet meer zelf bepalen hoe ik mijn dag indeelde want ik moest rekening met hem houden. Hij heeft een stukje van mijn tijd nodig om te kunnen herstellen van zijn ziek zijn.
Daarnaast heb ik dus een onbewuste hekel aan mensen die zich afhankelijk opstellen. Hij kon niet anders dan zich afhankelijk van mij opstellen omdat hij te ziek was om voor zichzelf te zorgen. En toch riep dat in mijn onderbewuste irritatie op. 

Mijn hele houding naar hem is dus één grote projectie van mijn eigen gevoelens. Ik word beperkt, ik moet rekening houden met iemand en dat moet hij ontgelden. Super naar en gemeen van mij. Daar voel ik mij schuldig over. 

Doordat ik het uitgesproken heb ging er al een deel van de lading af. De stemmetjes in mijn hoofd mochten even hardop spreken en daarmee verloren ze hun kracht. Ik voelde me al minder geïrriteerd.
Omdat ik nu weet waar het vandaan komt, kan ik het beter plaatsen. Ik kan dus wat milder tegen mezelf zijn in plaats van dat ik ook nog eens boos op mezelf word omdat ik die gevoelens heb. 

 

Vijf tips over omgaan met irritatie naar iemand:

  1. Durf eerlijk te zijn. 
    Spreek je gevoelens uit. Blijf wel bij wat het met jou doet en maak geen verwijten. De ander heeft geen probleem. Jij hebt een probleem! En daar ben jij dus verantwoordelijk voor. Verwacht niet dat de ander zich volledig aanpast aan jou. 

  2. Kijk naar jezelf. 
    Wat zegt deze irritatie over jezelf? Welke kernwaarden komt in de knel? Wat maakt dat dit zo ontzettend irritant is?

  3. Wat kun je zelf anders doen?
    Door te kijken naar je eigen gedrag en te onderzoeken wat jij anders kunt doen waardoor de situatie beter wordt, neem je regie over je handelen en je gevoel. Dat geeft meteen een positieve boost en zorg je er voor dat je weer vrolijk kunt zijn.

  4. Loop weg, ga iets anders doen.
    Door uit de situatie te stappen creëren je ruimte om weer normaal na te denken en niet vanuit je emoties de wereld te bekijken. Maak daarna een keuze wat je wilt doen.

  5. Bied je excuses aan.
    Dat klaart de lucht en haalt de lading bij jezelf weg. Je bent menselijk en soms hoort daar irritatie bij. Dat kan een stomme reactie vanuit jezelf opleveren. Neem daar de verantwoordelijkheid voor en zeg sorry.

Ondertussen is het dag drie dat hij ziek is. De koorts is er nog steeds. Hij ligt in bed en voelt zich brak.
Ik zucht weer even diep en ga hem vragen wat hij nodig heeft. Hoe beter ik hem verzorg, hoe optimaal de situatie is en hoe sneller hij zal genezen.

 

Daphne | Buro BOEG

Tips tegen piekeren

Vraag hier 6 tips tegen piekeren aan. Praktisch en meteen toe te passen.



«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Nancy Kaal
6 maanden geleden

Stiekem moet ik toch ook even lachen... zie het voor me hoe je loopt te balen. En je daarnaast toch verantwoordelijk voelt om voor vriendlief te zorgen.

Succes ! Groetjes !

Daphne | Buro BOEG
6 maanden geleden

Grinnik.... je hebt me door 😊