Zonder mij stort de wereld in

Gepubliceerd op 22 oktober 2020 om 08:20

Ik ben een verantwoordelijk mens. Mensen vinden mij betrouwbaar en daar word ik blij van. Als je met mij iets afspreekt dan ga ik er voor en als ik me voor iets inzet dat maak ik er het beste van. In mijn werk komt dit ook goed naar voren. Een paar jaar geleden nog veel meer. Ik voelde me super verantwoordelijk voor mijn taken en collega's. Goed vond ik niet goed genoeg dus ik deed altijd wat extra. Achteraf gezien best lullig voor mijn collega's. Ik troefde hen af terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling was. Ik vond het normaal dat als je iets deed dit super goed moest zijn. Dat maakte ook dat ik graag overal betrokken bij was. Ik vond dat ik goede ideeën had en ze ook prima mee kon uitwerken. Ik trok dingen naar me toe en pakte uit mezelf dingen op. Ik genoot er van om druk bezig te zijn. Om als een spin in een web rond de glijden en mijn ding te doen. Ik kon me niet voorstellen dat mijn werk goed door kon gaan als ik er niet zou zijn. Niet omdat anderen niet goed genoeg waren maar omdat ik voor zoveel zaken verantwoordelijk was. Ik kon mijn collega's toch niet laten zitten?

Als ik een keer "nee" tegen iets moest zeggen omdat ik het druk had voelde ik mij schuldig. Ik probeerde dan toch iets voor de anderen te betekenen. Als ik een keer wat minder snel iets af had of reageerde op een mail bekroop me een ongemakkelijk gevoel. Als ik een keer niet naar een afspraak kon dan had ik het idee dat ik mensen liet zitten. En als er groepjes gevormd werden en ik niet mee kon doen dan knaagde dat nog dagen na. Ik wilde graag ons team tot steun zijn en samen onze verantwoordelijkheden tot een goed einde brengen.

 

Nu denk ik weleens met buikpijn aan die tijd terug. Enerzijds omdat ik het mijn collega's niet makkelijk heb gemaakt. Ergens verwachte ik eenzelfde betrokkenheid en inzet. Of ze kwamen met een idee en ik vulde hem snel aan. Of ik nam dingen over omdat ik vond dat ik het beter kon. Zij hebben best wel wat met mij te stellen gehad, terwijl ik het alleen maar met goede bedoelingen deed.

Maar de buikpijn komt ook omdat ik nu zie dat ik teveel van mezelf vroeg. Ik bleef maar doorgaan en legde de lat steeds iets hoger. Zo hoog dat ik er zelf bijna niet bij kon komen. Avonden, weekenden en vakanties werkte ik door. En als ik een paar dagen in een vakantie niets deed dan voelde ik me schuldig en onrustig. Wat als ik het niet goed zou doen en mensen teleur zou stellen. Ik liep mezelf dus voorbij en leefde op mijn fijne stresshormoon. Daarop hield ik het vol! Dat mijn chronische rugpijn daar een uiting van kon zijn negeerde ik, net zoals de enorme maagzuur die ik had, het opgefokte gevoel in mijn lijf, de snaaizin die niet te negeren was, de onrustige dromen en het knars-gebitje dat ik van de tandarts kreeg. Ik wuifde dat weg en werd boos als mensen opperde dat ik misschien te gestrest was. De emoties gingen sowieso in die tijd met mij aan de haal. Ik raakte super geïrriteerd als dingen anders liepen dan ik had bedacht, of als mensen me stoorde als ik lekker bezig was of als er iets misging. Eerlijk gezegd is geïrriteerd reageren een understatement. Woest werd ik! Op het asociale af. En wat voelde ik me daar dan weer schuldig over. Over mijn gegrauw en gesnauw. Ik heb in die tijd ook best veel gehuild. Om van alles. Dat ik op zag tegen mijn werk, dat ik onaardig geweest was, of mijn werk niet goed gedaan had, over dat ik zo moe was en alles wat maar enigszins verdrietig of zielig was. 

Ik was mezelf volledig kwijt geraakt. Ik kon niet meer presteren zoals ik wilde en ik was niet meer die sterke zelfbewuste vrouw die ik graag wilde zijn. Ik kon het alleen niet aan mezelf toegeven. Dat zou een te groot gevoel van falen geven. En.... ik had het idee dat als ik een tandje rustiger aan zou doen dit ten koste van mijn werk en dus mijn collega's zou gaan. Echt waar, ik heb denk ik 2 jaar op mijn tandvlees doorgelopen. 

Nu weet ik waarom ik dit allemaal zo belangrijk vond en weet ik wat ik anders moet doen. Ik herken mijn signalen en negeer nu vooral de drang om me met alles te willen bemoeien. Als ik dat niet doe, dan komt er ook niet teveel op mijn bordje te liggen. En dat wat er nu ligt, is te behappen. De kwaliteit die ik lever goed, ik hoef niet meer perfect te zijn. Fouten voelen niet meer als falen maar als feit. Ik voel me er zelfs vaak niet schuldig over of denk er niet meer over na. Ik zet mijn laptop en telefoon in het weekend uit en ik denk niet meer aan mijn werk. Mijn werk is mijn werk en thuis is thuis. En dat is zo fijn!

 

De eerste stap om dit te bereiken was het erkennen dat het teveel was en ik op instorten stond. Dat was meteen ook de meest moeilijke stap. Daarna heb ik de regie gepakt door te besluiten dat er iets moest veranderen. Door te praten over hoe ik tegen mijzelf en mijn werk aan keek ontdekte ik wat ik anders kon doen. De EFT methode (emotional freedom techniques) heeft me geholpen om mijn belemmeringen op te ruimen waardoor ik ineens vrijheid in handelen en denken kreeg. Er ontstond rust in mijn hoofd en leven. Ik voelde steeds meer de oude Daphne terug komen en die is er nu weer helemaal. Ik sta nu weer aan het roer van mijn leven. Net zoals ik dat jaren geleden ook stond. Ik ben de kapitein en ik leid mijn boot door de woelige wateren van het leven zoals ik dat wil. Dat geeft zoveel rust in mijn hoofd, keuzevrijheid en positiviteit. Ik voel me lichter en luchtiger.

 

Wil jij ook weer de vrouw zijn die weer geniet en lacht. Dit weer controle over haar leven heeft? Durf te erkennen dat het niet zo lekker gaat. Dat je het niet vol kan houden. Door te erkennen dat er iets is, kun je op zoek gaan naar een oplossing. Niet alleen quick fixes zoals een avondje lui op de bank, een vakantie of lekker sporten. Maar ook je demonen, angsten en overtuigingen onder ogen komen zodat ze je niet meer belemmeren. 

 

Ik kan je daarbij helpen maar er zijn ook veel andere coaches en EFT therapeuten die voor je klaar staan. Kies iemand die bij jou past. Qua persoon en methodiek. Dat is niet perse de persoon die je het aardigste vind. Dat is vooral de persoon die jou een spiegel durft voor te houden op het moment dat je hem eigenlijk het liefst uit de weg gaat. En die dat op een manier doet dat jij er toch in durft te kijken.

 

Als je wilt onderzoeken of ik dat ben? Dan kunnen we vrijblijvend online kennismaken. Laat hier je gegevens achter en ik neem contact op. Wat ik super stoer zou vinden, want als één iemand weet hoe lastig het is om hulp te vragen, dan ben ik wel!


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.