Heb jij een groot verantwoordelijkheidsgevoel?

Gepubliceerd op 2 oktober 2020 om 10:12

Je kent het vast wel, er wordt op je werk gevraagd wie wil notuleren bij de vergadering. Het blijf stil en voordat je het goed en wel door hebt, heb jij al ja gezegd. Je vriendin gaat verhuizen, je blokt meteen wat dagen in je agenda zodat je haar kan helpen met klussen. De moeder van je partner is binnenkort jarig dus zorgje er voor dat jullie die dag op bezoek gaan en nemen haar gezellig mee uiteten. 
Veel vrouwen voelen zich super verantwoordelijk voor de mensen om haar heen en voor de taken waarbij ze betrokken zijn. Zonder problemen regelen ze zaken, helpen ze een handje en denken mee. Het voelt goed om dit te doen en te kunnen betekenen voor de mensen om haar heen. 

Maar wat als je merkt dat je er geen zin hebt, of dat het niet uitkomt of dat je er stress van krijgt? Doe je het dan nog steeds of niet? Ik gok zo maar dat je nu zegt "Natuurlijk doe ik dat, ik kan het niet maken om het niet te doen!" Dus zet je je schouders er onder en regel je wat je vind dat je moet doen. Net zoals zoveel vrouwen! Wij hebben het idee dat we altijd klaar moeten staan en het asociaal is als we voor onszelf kiezen. Alleen het idee dat we dit doen geeft ons een ongemakkelijk gevoel. 
Alleen vergeten we om voor onszelf net zo goed te zorgen als voor de mensen om ons heen. Onze verantwoordelijkheid gaat vooral uit naar anderen. Super cool maar uh, hoe lang houden we dat vol?

 

Ik neem je even mee in een fictief verhaaltje. Stel je voor dat jij op een fiets rondrijdt. Jouw werk is om de post rond te brengen. Je hebt van die gave grote fietstassen aan je bagagedrager hangen en een fijne elektrische fiets. In de fietstassen zitten pakjes. Precies genoeg zodat de flappen nog dicht kunnen. Je begint aan je ronde door de instrumentenbuurt. Bij huis 5 op de Gitaar komt de bewoonster naar buiten. "Jij gaat toch ook naar de Klarinet? Wil je dan dit pakje op nummer 7 afgeven?" Natuurlijk doe je dat, je moet toch op nummer 9 zijn. Je stop het pakje in je fietstas. Je fietst door en ziet een collega ploeteren met de pakjes in haar fietstassen. Er zitten een paar van die onhandige grote bij. Je stopt en helpt haar om alles weer goed in de tassen te krijgen. 1 pakje stop je in je eigen tas want je komt toch in de buurt van de Schoolstraat, dan hoeft zij niet om te rijden. Je kijkt op je horloge en ziet dat je achterloopt in je planning. Snel spring je op je fiets en gaat verder. Je levert 2 pakjes af en bij het volgende huis staat een mevrouw die verteld dat haar dochter een kindje heeft gekregen. Ze verteld trots hoe lief de baby is en laat een paar foto's zien. Je ben vertedert. Na een paar minuten fiets je met een glimlach naar het volgende adres. Je geeft het pakje af. Je zwaait naar een andere collega en fiets naar de Schoolstraat. Je komt een oudere dame tegen die met twee pakjes loopt te zeulen. Ze zijn duidelijk te zwaar voor haar. Je stopt en vraagt waar de pakjes heen moeten. Je komt er in de buurt en anders kun je ze wel aan een collega meegeven. Je biedt aan de pakjes over te nemen en propt ze in je fietstas. Echt lekker past het niet maar ach, het is droog. Geen probleem dus dat de flap niet dicht kan. Je levert een paar pakjes af en komt een collega tegen die in de wijk werkt waar de pakjes van die oudere dame afgeleverd moeten worden. Je zwaait naar haar en vraagt of ze de pakjes over wilt nemen. Je collega zegt spijtig dat dit niet kan, haar tassen zitten vol en ze loopt al achter op schema. Je fiets dus verder met nog steeds die 2 pakjes in je tassen. Ondertussen betrekt het en gaat het regenen. Je probeert je fietstassen zo goed als het kan dicht te maken en fietst snel door. Bij het volgende huis vraagt de bewoner of je een pakje twee straten verder af kan geven. Dan hoeft hij niet door de regen. Geen probleem want jij bent al nat en moet toch in die straat zijn. Je propt het pakje in je tassen erbij. Je stapt op en merkt dat het fietsen minder goed gaat. Damn, accu leeg! Gezien de tijd kun je niet ergens stoppen om hem op te laden. Je rijdt dus op je zware fiets met in je fietsentassen pakjes van jezelf en van anderen door de stromende regen. Vind je het raar dat je er even geen zin meer in hebt? 

 

Ook als is dit een verzonnen verhaal, het komt op een bepaalde manier wel overeen met hoe ik het zelf lange tijd gedaan heb en hoe veel vrouwen in mijn praktijk het doen. 
Als iemand iets vroeg dan zei ik bijna automatisch "ja" want vaak was het een kleine moeite of vond ik dat ik het uit sociaal oogpunt niet kon maken om "nee" te zeggen. Ik haalde ook energie uit veel dingen doen en voor anderen klaar staan. Dus ik bood ook vaak zelf hulp aan of kwam met ideeën om dingen te doen. Jaren heeft mij dit geen moeite gekost. Ook al had ik altijd een paar extra pakjes in mijn fietstassen, ik vond het bezorgen van de pakjes vooral heel leuk.
Alleen begon het na al die jaren soms wat zwaar te worden. Dan wilde ik eigenlijk nee tegen een extra pakje zeggen of had ik liever niet die klungelende collega gezien. Ik wilde stiekem gewoon eerst even mijn eigen ronde afmaken en dan pas anderen helpen. En toch bleef ik doen zoals ik het altijd deed. Ik vond het niet kunnen om het anders te doen. Daar zouden anderen last van krijgen en dat voelde niet goed. Dat zorgde er voor dat ik af en toe huilend de pakjes rondbracht, ik super geïrriteerd op mijn vriend reageerde als hij me wilde helpen maar het dan net niet op mijn manier deed en dat ik soms vergat welke pakjes ik allemaal moest bezorgen en daardoor extra rondjes moest fietsen. Ergens was ik mezelf kwijt geraakt en herkende ik me niet meer in hoe ik in het leven stond. Ik was niet meer die vrolijke, enthousiaste en energieke Daphne. Ik was emotioneel best labiel (au), mijn organisatietalent deed het minder goed en ik voelde me altijd onrustig en gestrest met allerlei kleine lichamelijke klachten als gevolg. De paracetamols waren niet aan te slepen. Dat ik het anders moest gaan doen was duidelijk. Maar hoe?

Mij heeft het geholpen om te onderzoeken waarom ik toch zo graag er voor anderen wilde zijn en waarom ik het gevoel had dat ik anderen moest ontlasten en ondersteunen. En stiekem wist ik het antwoord heus wel! Ik wilde graag dat mensen mij aardig vonden en waardeerde. En laat ik gewoon eerlijk zijn, dat wil ik nu nog steeds! Het enige verschil is dat ik er nu niet meer altijd naar handel. Ik voel nu keuzevrijheid. Niet altijd want soms moeten er gewoon dingen! Maar heel vaak wel. Ik kies er dus soms bewust voor om nee te zeggen of niet uit mijzelf als hulp aan te bieden. Geloof me, dat is echt niet altijd makkelijk, mijn maag krimpt soms samen als ik het doe. En soms roept het ook wat weerstand bij anderen op. Alleen merk ik in alles dat ik relaxter, blijer en energieker ben. Mijn hoofd is rustiger geworden, ik doe meer dingen die ik leuk vind en ik voel me minder labiel. 

 

Vertel eens, ben jij ook zo'n pakjesbezorger die ik was? Wat zou je vandaag anders kunnen doen zodat je iets minder hard hoeft te werken en toch de resultaten behaald die je echt wilt behalen? Het hoeft maar een heel klein stapje te zijn. Alleen is dat eerste stapje het begin van een leven waar jij weer voluit kunt leven.

 

Wil je een paar gratis tips hoe je dit in jouw leven kunt doen? We kunnen (gratis) samen een half uurtje kletsen zodat ik mee kan denken wat je direct kunt doen waardoor je beter voor jezelf gaat zorgen zonder dat je de mensen om je heen tekort doen. 

Laat hier je gegevens achter en ik neem contact met je op.

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.