“Ik voelde me zo voor schut staan. Iedereen keek naar mij, ik kon wel door de grond zakken.”
Ze moest een presentatie geven over de nieuwe koers die ze met het bedrijf in zouden slaan. Naast de managers en een groep werknemers was ook het directieteam aanwezig. Het was een belangrijke presentatie want voor veel mensen zou er iets gaan veranderen. De zenuwen vooraf had ze onder controle kunnen houden en toen ze voor de groep stond voelde zij zich best zelfverzekerd.

Ze startte haar presentatie en ondersteunde deze met beelden. Bij de 3e dia ging het mis. Het filmpje wilde niet starten. Juist dit filmpje zou visueel maken wat er ging veranderen en hoe dat aangepakt zou worden.
Ze voelde de paniek toenemen en wist niet wat ze moest doen. Ze keek de groep in en zag mensen met elkaar gaan kletsen, telefoons werden uit tassen gehaald en een groep bleef naar haar kijken. Ze voelde zich weer een klein meisje en keek in paniek naar haar directe collega. Die stond op en kwam haar helpen. Binnen 1 minuut deed het filmpje het en kon ze verder met de presentatie. Nu met klotsende oksels, een bibberstem en zenuwen die door haar lijf gierden.

“Het gekke was dat ik achteraf helemaal geen vervelende reacties heb gehad, de mensen die ik sprak waren tevreden en snapte dat de techniek het soms af laat weten. Maar voor mij is ๐˜€๐—ถ๐—ป๐—ฑ๐˜€ ๐—ฑ๐—ฎ๐˜ ๐—บ๐—ผ๐—บ๐—ฒ๐—ป๐˜ alles anders.”

Ze merkte dat ze steeds vaker haar mond dicht hield in overleggen, dat ze niet meer dingen wilde presenteren en onzekerder over haar werk werd. Ze twijfelde aan zichzelf en vroeg steeds meer bevestiging aan anderen. En die lieten blijken dat ze dat vervelend vonden omdat het nergens voor nodig was.
Tijdens ons traject ontdekte ze dat ze al een keer eerder zich voor een groep voor schut had voelen staan. Dat was bij de “audities” voor de eindmusical in groep 8. De meester had in de klas gezegd dat ze zeker niet de hoofdrol kon krijgen want het zingen was niet zuiver geweest. En dat was niet de eerste keer dat ze zich kwetsbaar voelde voor een groep mensen. Ze kon niet zo goed voorlezen. Toen ze met Sinterklaas een gedicht voorlas hakkelde ze en moesten haar broer en zus lachen.

Al deze situaties hadden haar het gevoel gegeven dat ze dingen niet goed kon en dat anderen daar een mening over hadden. Tijdens de presentatie was dat oude gevoel weer getriggerd. En ๐˜€๐—ถ๐—ป๐—ฑ๐˜€ ๐—ฑ๐—ฎ๐˜ ๐—บ๐—ผ๐—บ๐—ฒ๐—ป๐˜ voelde zij zich weer dat kleine meisje.

Ze heeft deze situaties verwerkt. Een paar weken na die sessies vertelde ze dat ze weer plezier in haar werk had en zonder over na te denken gezegd had dat zij wel een presentatie wilde geven.

Weet jij nog een keer dat je bibberend van de zenuwen voor een groep stond?

Ik wel! Ik herinner met nog die keer dat ik een gebedje in de kerk mocht voorlezen. Die had ik 100x geoefend maar toen ik op het altaar stond voelde het alsof ik hem voor het eerst zag. Was was ik bang om het fout te doen.

Groetjes Daphne

#angst #onzekerheid #triggers #trauma