“Wil je koffie?” vroeg hij toen ik wakker werd. Natuurlijk wil ik dat, niks zo lekker om de dag met koffie in bed te beginnen. Hij loopt naar beneden en ik hoor hem rommelen in de keuken. Het duurt best lang dus ik vermoed dat er zo iets gaat gebeuren.

Als hij de trap op loopt start hij met zingen “Lang zal je leven, Lang zal je leven…. “ Ik ga rechtop zitten en zie hem binnenkomen. “Je moet snel blazen” zegt hij terwijl hij een klein appeltaartje met allemaal kaarsjes neerzet. Duidelijk teveel kaarsjes voor dat kleine taartje. Er zijn kaarsjes weggesmolten en het vetvrije papierenbakje waar het taartje in zit staat in brand. Ik haal diep adem en blaas. Tegen mijn verwachting in gaat het merendeel van de kaarsjes uit en bij de tweede blaas gaat ook het papierenbakje uit. En dan barst ik in lachen uit! Hij gelukkig ook.

Je zou het technisch gezien een gevaarlijke situatie kunnen noemen. En op het moment dat ik het brandende taartje in zijn handen zag heeft mijn brein in een split second een afweging gemaakt. Is dit potentieel levensbedreigend of is dit beheersbaar? Mijn handelen is een gevolg van dat wat mijn brein inschat. Is mijn brein gestrest en onrustig dat ziet hij dit eerder als gevaar zien dan wanneer hij ontspannen en relaxt is. Het feit dat ik blies en daarna meteen moest lachen zegt genoeg over hoe ik op dit moment in mijn vel zit.

Het had zo maar anders kunnen zijn. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik ook paniekerig of bozig had kunnen reageren. Alsof mijn vriend mij groot leed aan zou doen. Dan had ik het taartje uit zijn handen gerukt en in de badkamer onder de kraan gehouden en vervolgens op hem lopen foeteren. Geen leuke start van mijn verjaardag en helemaal geen leuke reactie op zijn goedbedoelde verrassing.

Mijn lachen roept bij hem ook ontspanning op. Ik laat het kaarsvet wat stollen en daarna peuter ik het van het taartje af. Een heel stuk is prima te eten dus die verdeel ik over de bordjes. We drinken koffie en eten appeltaart in bed. Het is een heerlijk moment en ik geniet van het samenzijn als start van mijn verjaardag.

Heb jij een beeld van hoe jouw brein bij onverwachte stressvolle momenten reageert? Schiet hij vooral in paniek, angst, boosheid of verdriet, dan is dit een signaal dat hij erg overprikkelt is. Hij zit al in een standje overleven en is hyper alert. Dat betekend dat hij sneller dingen als gevaar ziet omdat hij al het gevoel heeft dat hij aan het overleven is. Stress is een signaal voor je lichaam en brein om te gaan overleven. Want stress ontstond in de oertijd alleen als er dreigend gevaar was. Dat deel van ons brein is niet mee geëvolueerd en kan er geen gradaties in aanmaken. Die staat aan of uit. En als hij aan staat dan is je lichaam en geest hyper alert om het gevaar te kunnen afwenden. Hij stopt al zijn energie in het overleven en laat daarvoor andere functies van je lichaam en geest minder goed functioneren. Op langer termijn levert dat schade op want er ontstaan tekorten op allerlei vlakken.

Hoe jij op onverwachte situaties reageert is een graadmeter om te checken hoe het echt met je gaat. Merk je dat je emoties het op zo’n moment overnemen dan is het tijd om te onderzoeken wat er speelt waardoor je brein denkt dat je in “levensgevaar” bent. Wuif het niet weg maar zie het als een signaal dat je langzaam jezelf aan het uitputten bent. Hoe moeilijk ook, maak nieuwe keuzes zodat je brein tot rust kan komen en je lichaam ook.

Wil je er eens over praten? Dat kan, laten we een half uurtje online van gedachten wisselen dan denk ik mee wat je zou kunnen doen om weer meer in een leefstand te komen in plaats van een overleefstand.

Groetjes Daphne