Ik heb 25 jaar in Nijmegen gewoon en woon nu in een dorp vlak bij deze bijzondere stad. In deze tijd van het jaar voel je normaal gesproken in en rond de stad de aanloop naar de Nijmeegse vierdaagse. De winkeliers, horeca en bedrijven kleuren de stad in oranje groen en wandelsfeerbeelden. Er worden podiums opgebouwd, er staan bankstellen langs de st Annastraat (Via Gladiola) en je vindt overal en nergens ineens dranghekken of nieuwe borden. Je voelt de siddering door de stad en sfeer is uitgelaten.

 

Voor het tweede jaar op rij wordt de wandeltocht niet gelopen en zijn de zomerfeesten afgelast. Enorm jammer. Dat vonden wij ook bij de streekomroep waar ik een radioprogramma presenteer. We zijn vanaf maart gestart met het organiseren van een vierdaagse week waarin we op radio en televisie de sfeer van de vierdaagse willen neerzetten. Ik werd gevraagd om deel te nemen aan de denktank en natuurlijk heb ik ja gezegd. Dit is een gaaf project en door de Coronamaatregelen was het leuk om aan de slag te gaan met dingen die wel kunnen.

 

Gaandeweg het project werd me duidelijk dat ik niet overzien heb wat mijn betrokkenheid allemaal inhield. Mijn enthousiasme had het duidelijk gewonnen van mij praktische kant die al te dealen had met een vol hoofd en volle agenda. Ik voelde de verantwoordelijkheid voor de taken waar ik “ja” tegen gezegd had maar merkte dat ik er mee ging slapen en er mee wakker werd. Ik voelde de druk om er samen met de omroep een bijzondere vierdaagse van te maken.

 

Een paar weken geleden werd ik om 5.30 uur wakker en het eerste waar ik aan dacht was het regelen van mooie verhalen die met de vierdaagse te maken hebben. Ik ben opgestaan, ben me aan gaan kleden en op een meer passende tijd heb ik een mail naar de mede-denktankleden gestuurd. Ik heb mijn onrust en stress gedeeld en aangegeven dat ik hulp nodig heb. De reacties waren hartverwarmend en er kwam hulp. De redactie nam taken over, ik kon sparren met mensen en ik voelde de verantwoordelijkheid naar een normaal niveau zakken.

 

Het gevolg is dat ik ineens weer zonder moeite mooie verhalen aan het verzamelen ben die we op radio en televisie kunnen laten zien. Ik krijg er weer energie van en heb oprecht zin in deze week. Het wordt een week waarin ik veel ga doen maar wel dingen die ik leuk vind en die ik aan kan.

 

Wat doe jij als je merkt dat het teveel is geworden. Als je in slaap valt met gedachten wat je allemaal moet doen? En wakker wordt met een onrustig gevoel omdat het nu toch echt moet gaan gebeuren? Als je merkt dat je tegen dingen op gaat zien. Je humeur zijn beste tijd heeft gehad en je je gejaagd en geleefd voelt?

 

Doormodderen en de schouders er onder blijven zetten is niet wat je gaat helpen. Echt niet. Dat is een korte termijn oplossing. Op lange termijn is dat juist wat je onderuit zal halen en volledig gaat uitputten. Ik weet het, dit klinkt niet aardig. Ik wil het alleen niet mooier maken dan dat het is. Als je onder continue stress leeft dan kan je lichaam onvoldoende herstellen wat klachten op gaat leveren, denk aan hoofdpijn, rugpijn, maagzuur, ontstekingen, spierblessures, maag/darmklachten en ga zo maar door. Ook je brein kan onvoldoende tot rust komen waardoor je steeds meer onrust gaat voelt, paniek en angst. Je kan minder goed dingen overzien, het plannen gaat slechter en je vergeet steeds meer.  Hoe eerder je die signalen oppakt, hoe beperkter de schade is. Een cliché, I know!

 

Wil je eens over jouw stress praten?
Stuur me een berichtje dan plannen we een online afspraak om van gedachten te wisselen. Ik kan je helpen om direct al wat meer rust te voelen waardoor je ook beter oplossingen kan bedenken.

 

Groetjes Daphne

 

Ps: de omroep waar ik bij betrokken ben is RN7, de streekomroep van Nijmegen en omgeving. Tijdens de vierdaagse week van 17 tot 23 juli zenden we iedere dag live radio en tv uit om het totale gevoel van de vierdaagse over te brengen. Zowel van de wandeltocht als de feesten.